O Küçük Patileriyle Bana Seslenen Sen

Sevgili Genç Ben,

Bu mektubu yazarken pencereden geçiyorlardı omuzlarımdaki nemli İzmir akşamüstü yağmurları. Sanki onlar da benim o karmaşık, sürekli değişen iç dünyamı dışarı taşıyorlardı. Senin bu satırları okuduğunda yüzündeki o gergin ifadeyi görüyorum; garip bir acelecilik var sende, her şeyi kusursuz bir düzene sokma çabası. Oysa hayat, sevgili genç halim, bir kedi gibi en iyi böyle düzensiz hallerinde kendini gösteriyor.

Hatırlarım o zamanlar, her şeyi bir sebebi olması gerektiğine inanırdın. Bir buluşmanın tesadüf olmaması, bir desenin rastgele değil, bilinçli bir kompozisyonun parçası olması gerektiğini düşünürdün. Sanki hayatın da bir şablonu, çözülmeyi bekleyen bir bulmacası varmış gibi.

Şu anki ben, o parçaları bazen aceleyle değil, sadece varoluşuyla kabul etmeyi öğrendim. Ve bu öğrenme süreci, en çok da en sadık dinleyicilerimle olan ilişkilerimde hızlandı.

Kargaşa ve Huzurun Aynı Anda Dansı

Biliyor musun, ben bu karmaşık duygu durumlarımı tarif etmeye çalıştığımda, genellikle hayvanlarım devreye giriyor. Onlar, en saf haliyle, her şeyi kapsayıcı bir kabullenmenin vücut bulmuş hali.

Geçenlerde Koca, benimle birlikte yaşayan büyük, ağırbaşlı siyah kedim vardı. Birkaç haftadır sürekli aynı köşede, aynı ritüel boyunca uyuyordu. Benim o günkü gergin, çözülmemiş düşüncelerim vardı kafamda. Sürekli bir 'buraya oturmalı, buraya bakmalı' baskısı altında hissediyordum. Bir gün, ben bütün o düşünce akışımı zorlarken, Koca kalktı. Hiçbir şey yapmadı; sadece ayaklarını uzattı, en sevdiği güneşlenme yerine yürüdü ve kendini bıraktı. O an, o kusursuz hareketsizlikte, bütün o karmaşık düğümlerim çözülmüştü. Olayın ardındaki büyük bir sır yoktu; sadece bir anın doğal akışı vardı.

Bu, benim için bir ders oldu. Bir şeye zorlayarak ulaşmaya çalışmak yerine, bazen sadece orada olmanın ve nefes almanın bile yeterli olduğu o dinginliği bulmayı.

Takip Etmek Yerine İzlemek

Senin o gençlik enerjin, her olayın bir sonraki adımını planlamayı gerektiriyor. "Bu neden oldu? Bundan sonra ne olmalı?" diye soruyorsun. Ben sana şunu söylemek istiyorum: Dur. Gözlemle.

Tıpkı bir sokak kedisini izler gibi. Onun koşuşturmacası, alıştığı rutini, bazen de ansızın aldığı o ani uykuya dalışı… Hepsi birer şiir. Onları yargılamadan kabul ettiğinde, evet, o rastgele görünen hareketlerin altında inanılmaz bir tutarlılık ve güzellik yatıyor.

Acele etme. O hissettiğin o garip, açıklanamayan bağlantıyı kurmaya çalışırken, sadece olduğu gibi bırak. O parçalar kendi ritmini bulacaklar. Ve o ritim, senin en içsel sesindir.

Sevgiyle, Zeynep